I jeszcze mały follow up do poprzedniego wpisu - tyle się kiedyś narzekało na głupotę i niewiedzę amerykańskiej młodzieży, ale z przykrością zauważam, że identyczna rzecz ma
miejsce w Polsce - dzieciaki z gimnazjów to najogólniej banda zniszczonych przez system głąbów. Stanisław Lem miał rację - brak powszechnego dostępu do internetu to dobrze maskował. Wolność słowa to jednak cos z czego Polacy nie potrafią do konca korzystać

Praca jak praca - jeśli nadal chce mi się wstawać codziennie o 5.30 to chyba znaczy, że nawet to lubię. Budowlanka nigdy nie była moim marzeniem, ale aktualnie staje się środkiem do ich spełniania. "Wczorajsze marzenia to dzisiejsze plany/ i wiesz, że damy radę, wiesz że damy" jak mawiał poeta Reno.

Jako humanista zazdroszczę trochę Małej obcowania z prawdziwymi nowojorczykami i z turystami - przynajmniej pogada sobie trochę po angielsku. Ja pracuję z polakami, więc moje skilsy przydają się tylko w wyjątkowych okolicznościach.

Taka właśnie miała miejsce wczoraj - znaleźliśmy szczeniaka Husky. Pracujemy na uboczu Long Island - odludzie, nawet komórki nie mają tu zasięgu. W okolicy mieszkają tylko milionerzy, a domy mają powierzchnię ponad 3000 m2, baseny, sauny i chuje muje. Taki własnie dom remontujemy.

Szukałem po necie i dzwoniłem po schroniskach i weterynarzach - zginał nam ostatnio kot, więc wiem co to oznacza czekać na zwierzaka choć jedną noc. Nikt się nie odzywał. Husky był z nami cały dzień, a jakimś dziwnym sposobem zaczęły się schodzić do niego wszystkie psy z okolicy. Na szczęście niektóre miały numer telefonu na obroży więc poznałem wszystkie żony milionerów z okolicy. Ta która ładowała brudnego labradora na skórzaną tapicerkę nowiutkiego Land Rovera była moja faworytką. Do czasu aż przyjechała właścicielka domu Joanna. Mimo, że babka ma kasy więcej niż niejeden kraj afrykański jest najskromniejszą osobą na ziemi. Od razu zajęła się psiakiem i po 30 minutach wraz z moją pomocą znalazła jego prawowitych właścicieli. Uwielbiam Joannę bo jest Brytyjką i ma nieskazitelny oksfordzki akcent. Jej mąż - Niemiec mówi nadal pieprzonym "szarfes eS"

Chwile, kiedy w pracy można rozmawiać inaczej niż po polsku są dla mnie momentami triumfu. Chłopaki przez 12 lat pobytu w NYC jakoś nie nabyli tej umiejętności, bo najzwyczajniej do budowlanki języka angielskiego nie trzeba. Tylko dlatego to mi dawane są zadania w których należy użyć języka, a przez to nie muszę zapieprzać z młotkiem i gwoźdźmi. Zresztą rzeczone młotek i gwoździe szanuje chyba bardziej niż białe kołnierzyki i wciskanie ludziom gówna, bo na takich stanowiskach było mi dane pracować w PL.

Fanom rapu, ale nie tylko polecam bardzo dojrzały album formacji Starszy Brat - jest dostępny za darmo na stronie starszybrat.com/

Jak komuś spodoba się to co poniżej to niech ściąga bez obaw

Leniwie upłynęła mi ta niedziela. Zbyt leniwie, a co za tym idzie przesiadując w sieci szukałem chuj wie czego. Na facebooku trafiłem na moich przyjaciół z podstawówki i liceum. Trzech moich zajebistych kumpli. Niegdysiejszych. Nawet nie mam ich  teraz w znajomych, nie piszemy do siebie nawzajem. Mieliœmy kiedyœ zespół, graliœmy punk rocka. Znalazłem nawet ich nowe myspace - dziwnie słucha się swoich kawałków granych bez ciebie. Kontakt zerwał się kiedy wyprowadziłem się od rodziców. Od tamtego czasu kilka razy proponowałem spotkanie - raczej bezskutecznie.

Pamiętam, że taka sytuacja powtórzyła się jeszcze raz na studiach. Długo szukałem oparcia w grupie znajomych z roku, by popsuć wszystko jedną głupią decyzją. Czasami zazdroszczę ludziom, którzy nadal mają przyjaciół z lat szczenięcych. Ja chyba nie potrafię tworzyć długotrwałych więzi opartych na przyjaŸni.

Problemem jest moja mobilnoœść- często zmieniałem miejsce zamieszkania, czasem nawet diametralnie, bo wybierając drugą półkulę. Czasami dziwię się mojej dziewczynie, że zechciała mi towarzyszyć w tym włajażu za rzekę.

Nie tęsknię ani za rodziną, ani za znajomymi, a oni raczej nie tęsknią za mną. Czasami wyobrażam sobie, że chodzę po Wrocławiu. Lubię tą próżność kiedy zagadnięty przez kogoś z Polski typowym "co słychać" mogę powiedzieć, że mieszkam i pracuję w Nowym Jorku. Pytanie Pezeta wraca jak bumerang

Trzy lata temu będąc w Nowym Jorku przeoczyłem pewne wyrażenie, w którym miałem zamiar uczestniczyć, a mianowicie coroczną przejażdzkę metrem bez spodni. W tym roku obiecałem sobie, że mimo wszystko zdejmę portki publicznie. Może takie wyrażenia mimo niewątpliwie głupich przesłanek nadają miastom czegoś co nazywa się jego duchem. Tak więc stałem wczoraj jak ten debil na Times Sq. w kalesonach, pośród innych freeków mojego pokroju  

Organizatorzy prosili by nie robić sobie wzajemnie zdjęć, ale mam filmik z Afterparty - tak, ci wszyscy ludzie jeździli metrem bez spodni

Możliwe, że to co napisała dziś rano Miss Malina jest teraz obowiązującym trendem. Znajomi z internetu są nam czasem bliżsi niż ci rzeczywiści, poznani w szkole, na studiach, w pracy, na imprezach...

Swój na swego zawsze trafi - jedynych moich prawdziwych przyjaciół mam teraz blisko siebie - w domu, a są nimi moja dziewczyna i moja Babcia. Tak się dziwnie złożyło, że moje relacje z pozostałą rodziną wyglądają tak a nie inaczej - jest mi z tego powodu przykro, ale czasu się nie cofnie. Z pozostałych ludzi, którzy otaczali mnie w Polsce brakuje mi serio może jednej osoby. Może dlatego, że większość relacji odbywa się teraz w formie zero jedynkowej przez wi-fi i światłowody.

Śmieszne jest jednak to, że "najżywsze" relacje zachodzą najczęściej pomiędzy mną a osobami, które albo widziałem raz w życiu, albo znam je tylko wirtualnie.

Jeszcze śmieszniejsze jest to co wpadło mi do głowy, po komentarzach które usunąłem spod poprzedniego postu - dawno bezpośrednio nikt źle mi nie życzył, ani nie okazywał jawnej zawiści. Stany przyzwyczaiły mnie do tego, żeby niewybredne komentarze zostawić dla siebie, a z powodu braku znaczących różnic między Amerykanami i rozwinięciu się klasy średniej "typowo polską" zazdrość zastąpiła "typowo amerykańska" chęć przejmowania dobrych wzorów.

Gracjan Roztocki miał rację - internet łączy ludzi ludzi! Zawsze zabiegałem o przyjaźnie i znajomości nawet u tych, którzy jawnie okazywali jak mocno mają mnie w dupie. W sieci jest tego mniej - na pingu to w ogóle wiadomo - atmosfera wzajemnej może nie adoracji, ale wszechzachwytu. Na pozostałych platformach okazuje się sporo szacunku, bo przecież istnieje możliwość blokowania nieprzychylnych komentarzy i osób.

Domyślam się, że są i tacy, którym skacze gul gdy piszę że u mnie spoko i ogólnie to zajebiście mi się wiedzie w Nowym Jorku. Może nie powinienem tego pisać, ale powiem wprost: mam to głęboko w pompce - sam staram się nikomu nie złorzeczyć, gdy moja sytuacja odbiega od czyjejś życiowej górki. Ogólnie jak komuś nie pasuje to jak żyję albo to co piszę na blogu, może przyjechać do NY i obciągnąć mi gałgana. Z połykiem!

Dziękuję wynalazcom globalnej sieci, że ułatwili nam komunikowanie. Zawsze trzeba pamiętać, że po drugiej stronie kabelka znajduje się ktoś kto ma uczucia i emocje.